Κάθε χρονιά στην περίθαλψη παραλαμβάνουμε εκατοντάδες σταχτάρες, συνήθως A.apus και Α.pallidus, αλλά παίρνουμε και μερικές A.melba. Πρόκειται για ιδιαίτερα πουλιά καθώς όλη τους τη ζωή πετάνε. Μέρα νύχτα βρίσκονται στον αέρα. Το έδαφος για αυτά είναι άγνωστη έννοια. Μάλλον είναι πολλή γνωστή μια και το βλέπουν από κει ψηλά που πετάνε, αλλά δεν θέλουν να το αγγίξουν. Κύρια αιτία για αυτό δεν είναι άλλη από τα πολύ κοντά ποδαράκια τους. Γιατί έχουν πολύ κοντά ποδαράκια; Μα γιατί τα μεγάλα πόδια τους είναι άχρηστα. Τι να τα κάνει τα μακριά πόδια μια "τέλεια πτητκή μηχανή" όπως συνηθίζει να λέει κι ο Φιλώτας. Δυνατά νυχάκια για να γατζώνεται στις σχισμές των βράχων ή τις χαραμάδες των πολυκατοικιών τους όταν φωλιάζει κατά την αναπαραγωγική περίοδο είναι υπέρ αρκετά. Αυτή είναι και η μόνη περίοδος που τα πουλιά αυτά διακόπτουν για λίγο την πτήση τους.
Τί γίνεται όμως αν τα πουλιά αυτά βρεθούν από κάποια άτυχη στιγμή στο έδαφος; Τότε φαντάζομαι πως νιώθουν το μεγαλύτερο σοκ της ζωής τους. Δεν νομίζω ότι η επαφή τους μαζί μας είναι τόσο σοκαριστική όσο η επαφή με το έδαφος. Η αίσθηση δηλαδή ότι δεν μπορούν να ξαναπετάξουν. Τα πολύ κοντά ποδαράκια τους τις κρατάνε καθηλωμένες στη γη, μιας και όσο να χτυπάνε τα φτερά τους αυτά βρίσκουν στο χώμα, συγγνώμη στο τσιμέντο -που χώμα, πλέον όλα γίνανε τσιμέντο- κι έτσι μένουν ανήμπορες πλέον ένα με τη γης.
Συχνά τα πουλιά πέφτοντας σπάνε φτερά και πόδια. Πρόκειται από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις που έχουμε κι αυτό γιατί τα κοκκαλάκια τους είναι πολύ μικρά και η πιθανότητα να τα φέρει κανείς στην απόλυτα σωστή θέση είναι απειροελάχιστη. Παρόλα αυτά δεν τα εγκαταλείπουμε και κάθε χρόνο καταφέρνουμε να επανεντάξουμε κάποια από αυτά τα πουλιά τα οποία έτυχε να έχουν ανοικτά ή κλειστά κατάγματα.
Έτσι και φέτος ένα απο τα πρώτα πουλιά που παραλάβαμε είχε ένα άσχημο κάταγμα στο βραχιόνιο. Κι όμως τα κατάφερε. Η πρώτη σταχτάρα με κάταγμα φέτος που αφέθηκε ελεύθερη μας γεμίζει χαρά, χαμόγελα και αισιοδοξία για το μέλλον.
English (UK)
Ελληνικά 












